Every month, the student council in a school at Bhubaneswar held an open meeting where anyone could suggest ideas to improve the campus. Most students praised the council, but they were often too nervous to point out problems. When twelve-year-old Maya became the student council president, she placed a colourful box outside the library with a simple sign: “Tell us what we can do better.”
The very first week, the box filled with notes. Some were kind suggestions, while others were blunt. One note read, “The council plans fun events, but nobody thinks about students who use wheelchairs.” Another said, “You always announce competitions too late.” Maya’s friends frowned. “These comments are unfair,” one of them said. “Why should we read such harsh words?”
Maya quietly unfolded every note and thanked the students who had written them. Over the next month, ramps were added to event areas, announcements were made earlier, and a few activities were redesigned so everyone could participate. At the next meeting, the suggestion box was overflowing again—not because students wanted to complain, but because they knew someone was truly listening.
The teacher watching the changes smiled and said, “Maya, what you are doing reminds me of a Thirukkural.” She recited:
செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன்
கவிகைக்கீழ்த் தங்கும் உலகு.
Sevigkaippach sorpoṟukkum paṇbuḍai vēndhan
kavikaikkīzh thangum ulagu.
She explained, “A good leader listens patiently even when the words are difficult to hear. People trust and respect a leader who is willing to listen.”
As the school year ended, Maya received an award for outstanding leadership. She smiled, knowing the real reason behind it wasn’t that she always had the best ideas. It was because she never stopped listening, even when the truth was difficult to hear.
Moral
A true leader listens patiently, even to criticism. People willingly follow those who are ready to hear every voice with humility.
Let’s read the same story in Tamil…
கருத்துப் பெட்டி
புவனேஸ்வரில் உள்ள ஒரு பள்ளியில், ஒவ்வொரு மாதமும் மாணவர் பேரவைக் கூட்டம் நடைபெற்றது. பள்ளியை இன்னும் சிறப்பாக மாற்ற மாணவர்கள் தங்கள் கருத்துகளைப் பகிரலாம். ஆனால் பலரும் குறைகளைச் சொல்லத் தயங்கினர். அந்த ஆண்டு, பன்னிரண்டு வயது மாயா மாணவர் பேரவைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாள். நூலகத்தின் முன் ஒரு வண்ணமயமான பெட்டியை வைத்து, அதன் மேல் “எங்கள் பள்ளியை இன்னும் சிறப்பாக்க உங்கள் கருத்துகளை எழுதுங்கள்” என்று எழுதினாள்.
முதல் வாரத்திலேயே அந்தப் பெட்டி நிறைய கடிதங்களால் நிரம்பியது. சில பாராட்டுகள் இருந்தன. சில நேர்மையான விமர்சனங்களும் இருந்தன. ஒரு குறிப்பில், “சக்கர நாற்காலியில் வரும் மாணவர்களை நினைத்து நிகழ்ச்சிகள் திட்டமிடப்படுவதில்லை,” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. இன்னொரு குறிப்பில், “போட்டிகள் பற்றிய அறிவிப்புகள் மிகவும் தாமதமாக வருகின்றன,” என்று இருந்தது. மாயாவின் நண்பர்கள், “இவ்வளவு கடுமையாக எழுதியிருக்கிறார்கள். இதைப் படிக்கவே வேண்டாம்,” என்றனர்.
ஆனால் மாயா ஒவ்வொரு குறிப்பையும் அமைதியாகப் படித்தாள். எழுதியவர்களை மனதில் நன்றி கூறினாள். அடுத்த சில வாரங்களில் நிகழ்ச்சிகளுக்கான இடங்கள் அனைவருக்கும் எளிதாக அணுகக்கூடியவையாக மாற்றப்பட்டன. போட்டி அறிவிப்புகள் முன்கூட்டியே வெளியிடப்பட்டன. அடுத்த மாதம் கருத்துப் பெட்டி மீண்டும் நிரம்பியது. இந்த முறை மாணவர்கள் குறைகளை மட்டும் எழுதவில்லை; “எங்கள் கருத்தைக் கேட்டதற்கு நன்றி” என்றும் எழுதினர்.
அப்போது மாயாவின் ஆசிரியர் அவளிடம் சிரித்தபடி, “மாயா, நீ செய்வது ஒரு திருக்குறளை நினைவுபடுத்துகிறது,” என்று கூறினார். பிறகு அவர் குறளைச் சொன்னார்:
செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன்
கவிகைக்கீழ்த் தங்கும் உலகு.
“கேட்பதற்கு கடினமாக இருந்தாலும், பிறருடைய கருத்துகளைப் பொறுமையாகக் கேட்கும் தலைவரை மக்கள் மதிப்பார்கள். நல்ல தலைமை என்பது எல்லாவற்றையும் தெரிந்திருப்பது அல்ல; மற்றவர்களின் குரலைக் கேட்பதுதான்,” என்று ஆசிரியர் விளக்கினார்.
ஆண்டு முடிவில், சிறந்த மாணவர் தலைவருக்கான விருது மாயாவுக்கு வழங்கப்பட்டது. அந்த விருது அவள் எல்லாவற்றையும் சரியாகச் செய்ததற்காக அல்ல; மற்றவர்கள் சொல்லக் கடினமாக நினைத்த உண்மைகளைக்கூட பொறுமையாகக் கேட்டதற்காக என்பதை அவள் நன்றாக அறிந்திருந்தாள்.
நீதி
உண்மையான தலைவர் பாராட்டுகளை மட்டுமல்ல, விமர்சனங்களையும் பொறுமையுடன் கேட்பார். அப்படிப்பட்டவர்களை மக்கள் மனப்பூர்வமாக மதிப்பார்கள்.
எழுத்துப்பிரதி
Sevigaippach sorpoṟukkum paṇbuḍai vēndhan
kavigaikkīzh thangum ulagu.
மூலத் தமிழ்
செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன்
கவிகைக்கீழ்த் தங்கும் உலகு.
Breaking it down
- செவிகைப்பச் – காதுக்கு கடினமாக இருந்தாலும் (Even if unpleasant to hear)
- சொல் பொறுக்கும் – சொற்களைப் பொறுமையுடன் ஏற்றுக்கொள்வார் (Patiently accepts criticism)
- பண்புடை வேந்தன் – நல்ல குணமுள்ள தலைவர் (A virtuous leader)
- கவிகைக்கீழ்த் – அவரது குடையின் கீழ் (Under his rule/protection)
- தங்கும் உலகு – மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார்கள் (People willingly remain)
Trivia
இந்தக் குறள் இறைமாட்சி அதிகாரத்தில் இடம்பெறுகிறது. ஒரு நல்ல தலைவர் பாராட்டுகளை மட்டும் அல்ல, தன்னைச் சுட்டிக்காட்டும் கடினமான கருத்துகளையும் அமைதியாகக் கேட்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். இன்று இதையே “feedback culture” மற்றும் “servant leadership” என்று உலகம் பேசுகிறது. நல்ல தலைமை என்பது எல்லா பதில்களையும் வைத்திருப்பது அல்ல; எல்லோருடைய குரலையும் கேட்பதில்தான் அதன் பெருமை இருக்கிறது.
This bilingual story from ancient Tamil wisdom makes timeless life lessons accessible to readers worldwide—whether you’re discovering these universal truths for the first time, or sharing the beauty of your Tamil heritage with friends from any culture. Reading both English and Tamil versions side by side helps build language confidence, cultural connection, and a lifelong love for meaningful stories—perfect for classrooms, families, and friends around the globe.
Record your kid telling this story and the Kural, and we will host it on our YouTube page.
<YouTube link>